Webnolog

Archive for the ‘Yazılar’ Category

NÜKTE ,HAYATTA İKİ ŞEY

İki şey kalitesiz insanın özelliğidir
1.Şikayetçilik 2.Dedikodu

İki şey çözümsüz problemleri çözer
1.Bakış açısını değiştirmek 2.Karşındakinin yerine kendini koymak

İki şey yanlış yapmayı engeller
1.Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek 2.Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür
1.Laf kalabalığı 2.Övünmek

İki şey insanı nitelikli yapar
1.İradeye hakim olmak 2.Uyumlu olmak

İki şey ekstra değer katar
1.Hitabet ve diksiyon eğitimi almak 2.Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır
1.Kararsızlık 2.Cesaretsizlik

İki şey yeni şeyleri ortaya çıkarır
1.Nitelikli çevre 2.Biraz delilik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeyi sağlar
1.Bir işe kabiliyetli olmak 2.Sevdiği işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır
1.Ustalardan ustalığı öğrenmek 2.Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır
1.Niyetin saf olması 2.Ruhsal farkındalık

İki şey milyonlarca insandan ayırır
1.Problem değil,çözümün parçası olmak 2.Hayatta her şeye yeni bakış açısıyla yaklaşabilmek

İki şey gelişmeyi engeller
1.Aşırılık 2.Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir
1.Tebessüm 2.Susmak

Ahmet Cem Ersever, 1950 Erzurum. Resmi adı İstihbarat Grup Komutanlığı olan, halk arasında Jandarma İstihbarat ve Terörle Mücadele (JİTEM) adıyla anılan biriminin kurucusu ve komutanı olan Jandarma subayı (E. Binbaşı).

Read the rest of this entry »

Read the rest of this entry »

Recep, İstanbul ‘ dan Ankara ‘ ya otobüs ile giderken, Bolu dağında
verilen molada hemen tuvalete koşturdu. Korkunç sıkışmıştı.
Şansına bos kabin bulup kendini oraya attı..
Tam oturmuştu ki yan kabinden bir ses ” Merhaba” dedi.
Recep şaşkın şaşkın “Merhaba” diye cevap verdi..
Ses devam etti “Nasılsın?”
Recep yine şaşkın şaşkın cevap verdi “Sağ ol iyiyim. Sen nasılsın?”
Ses sordu “Ne yapıyorsun?” Recep bir an tereddüt geçirdi. Adam onun tuvalette olduğunu bildiği için mutlaka ne yaptığını da biliyordu.
Başka bir şey anlatmak istedi ve “Ben” dedi “İstanbul ‘ dan gelip,
Ankara ‘ ya gidiyorum. Sen nereye gidiyorsun?” Adamın
sonraki cümlesi bu muhabbeti sona erdirdi.
“Hayatim, telefonu kapatıyorum. Yandaki tuvalette bir geri zekalı var.
Sana sorduğum sorulara cevap verip duruyor. Ben seni daha sonra
ararım.”

İmpalaların, şavrolelerin tedavülde olduğu dönemlerde geçiyor olay.  Alemci bir abi, arabanın arkasına davul zurnacıyı almış geziyor… Davulcu ve zurnacı dönemin şarkılarını, türkülerini, oyun havalarını çalıyor… Abi de bir yandan arabayı kullanırken, bir yandan da birasını içiyor… Arka koltuk orkestrası kıvamına gelmiş,coşku içinde çalmayı sürdürürken…
Birden müzik kesiliyor, davul-zurnacı susuyor. Abi birasından bir yudum, sigarasından bir nefes çekiyor…
Dikiz aynasından orkestrasına bakıp soruyor:
“N’oldu lan? Niye sustunuz?”
Adamlar abiye cevap veriyorlar:
“Abi… Mezarlığın önünden geçiyoruz da…”
Abi, “Haaaaa…” diyor,
“Fatiha’yı çalın lan o zaman!..”

Milletin derdine çare olmaya çalışan gazete köşelerini erkekler yönetseydi: